υπερβολικη και επιπολαια η προβολη προσφατα απο τα μμε της σχεσης καρκινου -ενθεματων σιλικονης με αφορμη ειδικη αναφορα του αμερκανικου FDA

προκειται για ενα πολυ σπανιο ειδος λεμφωματος με πολυ καλη προγνωση που παρατηρηθηκε σε ορισμενες γυναικες 2-8 χρονια μετα την αυξηση στηθους. η πιθανοτητα να παρουσιαστει αυτη η επιπλοκη ειναι μικροτερη του 1/1000000
παραθετω σχετικο αρθρο με τις αληθεις πληροφοριες

 A rare type of lymphoma that forms around breast implants may be more common than recognized, but the disease does not require systemic treatment once the implants are removed, according to an expert consensus panel.

The slow-growing anaplastic large cell lymphoma (ALCL), an indolent form of non-Hodgkin's lymphoma, that is linked to breast implants has a better prognosis than systemic cases, Soeren Mattke, MD, DSc, of the RAND Corporation in Boston, and colleagues reported.

Taking out the implant and capsule of tissue around it would likely prevent recurrence without need for adjuvant radiation or chemotherapy, they recommended online in Plastic and Reconstructive Surgery.

An FDA warning was issued in January based on 34 case reports of ALCL in women with breast implants, which the agency had received since 1997. Further controversy erupted last month when the watchdog group Public Citizen notified the FDA that plastic surgery groups appeared to be advising members to downplay the risk.

The FDA urged caution in interpreting the risk, calling for a breast implant registry to monitor the situation. However, the FDA did not recommend routine removal of implants in women without symptoms or suspicious abnormalities.

Mattke's group recently reported a review of non-Hodgkin's lymphoma in women with implants, with cases most being ALCL and typically involving a seroma in the fibrous capsule around the implant.

Because so much of the information in the literature is incomplete, Mattke and colleagues convened a group of 10 experts in medical oncology, hematopathology, immunology, biomaterials, and cancer epidemiology to read the literature review, and list their level of agreement with 65 statements. The authors then combined the literature review and the consensus panel results in the current report.

One concern voiced by the experts was that ALCL around breast implants was "most likely under-identified and under-reported" since it was only classified as a distinct disease in 1994. Historically, fluid aspirated from some unexplained or recurrent seromas was discarded instead of being sent for cytology, they wrote.

This expert group strongly agreed that there was a link between breast implants and developing ALCL -- though not non-Hodgkin's lymphoma overall -- and that cases in women with implants should be attributed to the implant.

But the group wasn't sure that causality has yet been proven.

Risk factors for ALCL in association with breast implants weren't clear either.

Clinical steps garnered more certainty, with recommendation for aspiration and cytologic examination of first occurrence and especially recurrent cases of seroma around a breast implant put in place more than six months prior.

Once diagnosed, full evaluation to rule out systemic disease was strongly advocated.

The group recommended that the implant and capsule of the affected breast should always be removed, though what to do with the contralateral breast and whether immediate reimplantation in the affected breast would impact risk of progression were less clear.

"Although many women received radiation and/or chemotherapy after implant removal and capsulectomy for breast-confined ALCL, more recent reports suggest survival may be equivalent with only implant and implant capsule removal," Mattke's group wrote in the paper.

"However, this treatment question will need to be addressed with clinical registries and/or trials," they added.

The researchers cautioned that the expert panel may have expressed their own preconceptions, or relied on input from other experts, given the lack of direct evidence on many of the issues surrounding ALCL.

Moreover, plastic surgeons and implant manufacturers were present at the panel meeting and provided information when relevant. This "may have potentially influenced the panelists' final ratings," Mattke's group cautioned.

The group acknowledged other limitations including a lack of grading of evidence, as would have been done for a clinical guidelines panel, and the absence of representation of all hypotheses among the questions put before the expert panel.

The study was supported by the Plastic Surgery Educational Foundation and the Aesthetic Surgery Education and Research Foundation through unrestricted grants from Allergan, Mentor Worldwide, and Sientra.

Mattke reported having no conflicts of interest to disclose.

Primary source: Plastic and Reconstructive Surgery Source reference: Kim B, et al "Anaplastic large cell lymphoma and breast implants: Results from a structured expert consultation process" Plast Reconstr Surg 2011; DOI: 10.1097/PRS.0b013e31821f9f23.

ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΔΙΦΩΣΦΩΝΙΚΩΝ (ΖΟΜΕΤΑ) ΣΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ
Τα διφωσφονικα ειναι φαρμακα που αναστελλουν την οστεοκλαστικη δραστηριοτητα στον σκελετο δηλαδη την οστεολυτικη απορροφηση οστικου ιστου. Κατα συνεπεια βελτιωνουν την οστικη πυκνοτητα και καθυστερουν την οστεοπορωση και τις επιπλοκες της πχ. καταγματα, πονοι, αλλοιωσεις στην σποδυλικη στηλη και συμπιεση του νωτιαιου μυελου.
Εκτος απο την θεραπεια της οστεοπορωσης, του μυελωματος και της υπερασβεστιαιμιας ειναι πολυτιμα φαρμακα εναντιον των σκελετικων μεταστασεων σε γυναικες που πασχουν απο καρκινο του μαστου. Τα πιο γνωστα καi αποτελεσματικα για την αντιμετωπιση του μεταστατικου καρκινου στα οστα ειναι η παμιδρονατη, η ιμπανδρονατη και το ζολενδρονικο (ΖΟΜΕΤΑ). Χορηγουνται ενδοφλεβια, βραδεως και με προσοχη για πιθανες παρενεργειες (οστεονεκρωση, νεφρικη ανεπαρκεια), καθε 3-4 εβδομαδες συγχρονως με την υπολοιπη χημειο/ακτινο-θεραπεια.
Υπαρχουν ενδειξεις οτι εχουν και αντιαγγειογενετικη/αντινεοπλασματικη δραση, εμποδιζοντας την εγκατασταση και την αναπτυξη των καρκινικων κυτταρων στα οστα. Γι'αυτο διεξαγονται πολυκεντρικες κλινικες ερευνες ωστε να διαπιστωθει αν ελαττωνουν την πιθανοτητα εμφανισης οστικης μεταστασης μετα την εγχειρηση και την συμπληρωματικη χημειοθεραπεια, οπως φανηκε απο μεμονωμενες μελετες (μειωση οστικων μεταστασεων κατα 20%).
Επισης, ερευναται και η προφυλακτικη επιδραση τους στην οστικη υγεια και ακεραιοτητα στις προεμμηνοπαυσιακες γυναικες που λαμβανουν ισχυρη εδοκρινικη θεραπεια μετα την αφαιρεση του ογκου. Οι αναστολεις της αρωματασης και τα LHRH-αναλογα, που δινονται στις γυναικες αυτες για 2-3 εως 5 χρονια, ''στεγνωνουν'' κυριολεκτικα τον οργανισμο απο τα οιστρογονα και οδηγουν σε μια προωρη ''φαρμακευτικη'' εμμηνοπαυση, με οστεοπορωτικα συμπτωματα και επιπλοκες (καταγματα). Οι γυναικες που ελαβαν διφωσφονικα ενδοφλεβια ανα 6 μηνες ή τα πηραν σε χαπια ημερησιως, ειχαν λιγοτερα τετοιες αντιοιστρογονικες παρενεργειες (μειωση κατα 40%) και πιθανως μικροτερο κινδυνο να αναπτυξουν οστικες μεταστασεις στο μελλον. Βεβαια, μεχρι να ολοκληρωθουν οι πολυκεντρικες προοπτικες τυχαιοποιημενες μελετες, η χρηση τους θεωρειται οτι ειναι σε ερευνητικο σταδιο, παρα τα αρχικα θετικα και ωφελιμα μεχρι σημερα αποτελεσματα.

Ειδη Αναισθησιας

Υπάρχει η τοπική αναισθησία που γίνεται από το χειρουργό και μια σειρά τεχνικών αναισθησίας που γίνονται από τον Αναισθησιολόγο που χωρίζονται σε 2 κατηγορίες:

Ι. Περιοχική αναισθησία: ραχιαία αναισθησία, επισκληρίδιος αναισθησία, διάφορα Blocks νεύρων.

ΙΙ. Ενδοφλέβια αναισθησία: Ξεκινάει από απλή μέθη (Νευρολήπτοαναλγησία) όπου ο ασθενής έχει τις αισθήσεις του αλλά ανέχεται ευχάριστα την επέμβαση και φθάνει ανάλογα με το βάθος της αναισθησίας και τις απαιτήσεις του χειρουργείου στην κανονική γενική αναισθησία όπου ο ασθενής βρίσκεται σε μια κατάσταση πλήρους ύπνου – Μυοχάλασης και αναλγησίας. Έτσι ανάλογα με το βάθος της αναισθησίας έχουμε την Ελαφρά Μέθη – Κανονική Μέθη – Νευροληπτοαναλγησία – Βαθύ sedation (υπνοχάλαση) Γενική αναισθησία.
Μέθοδοι αναισθησίας για τις επεμβάσεις της χειρουργικής
Η αναισθησία που θα εφαρμοστεί σε μια επέμβαση έχει σαν γνώμονα πρωταρχικά την ΑΣΦΑΛΕΙΑ του ασθενούς, εν συνεχεία την βαρύτητα και την διάρκεια της επεμβάσεως και τέλος την παραμονή ή όχι του ασθενούς στο νοσοκομείο μετά την εγχείριση.

Ι. Στις Ελαφριές επεμβάσεις μικρής διάρκειας (Βιοψια λεμφαδενων) ο ασθενής δεν κάνει εισαγωγή στο Νοσοκομείο αλλά σαν εξωτερικός ασθενής αντιμετωπίζεται με τοπική αναισθησία και ελαφρά μέθη ( υπνοχάλαση) έτσι ώστε ανά πάσα στιγμή να μπορεί να συμμετέχει και να κρίνει το αποτέλεσμα της επέμβασης. Μετά το τέλος της επέμβασης σε 5 min είναι σε θέση να φύγει από το νοσοκομείο και να συνεχίσει τις δραστηριότητες του. Για να το πετύχουμε αυτό χρησιμοποιούμε ότι πιο σύγχρονο υπάρχει στην παγκόσμια βιβλιογραφία και φαρμακολογία. Έτσι ο χειρουργός για την τοπική αναισθησία χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό τοπικών αναισθητικών βραχείας και μακράς διάρκειας ταυτόχρονα ώστε να έχουμε ταχεία έναρξη της αναλγησίας και παρατεταμένη μετεγχειρητική αναλγησία. Ο αναισθησιολόγος χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό φαρμάκων κυρίως την Μιδαζόλαμη σε bolus έγχυση και την συνεχή χορήγηση με αντλία ενός πολυσύγχρονου αναλγητικού (Remifentanyl) ενώ συγχρόνως χορηγεί από τον ορό μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά για την μετεγχειρητική αναλγησία. Έτσι ο ασθενής που υποβάλλεται σε τέτοιου είδους επεμβάσεις έχει τα εξής πλεονεκτήματα :
Δεν θυμάται μετά το χειρουργείο σχεδόν τίποτα (αποφυγή της δυσάρεστης εμπειρίας του χειρουργείου) και αν θυμάται κάτι η εμπειρία είναι ευχάριστη.
Δεν πονάει καθόλου κατά την διάρκεια του χειρουργείου.
Βρίσκεται σε μια κατάσταση πλήρους χαλάρωσης και απαγκίστρωσης από το περιβάλλον (έλλειψη stress).Ανά πάσα στιγμή μπορεί να επανακτήσει τις αισθήσεις του και να εκφέρει γνώμη για το αποτέλεσμα της επέμβασης.
Σε 5 min μετά το τέλος της επέμβασης αναχωρεί από το νοσοκομείο χωρίς να έχει θόλωση της διάνοιας και βάρος στο κεφάλι. (είναι περιπατητικός και σε πλήρη διαύγεια).
Δεν έχει μετεγχειρητικό εμετό.
Δεν πονάει μετεγχειρητικά.
Είναι πλήρως ασφαλής (Διεγχειρητικά και Μετεγχειρητικά).
ΙΙ. Η δεύτερη κατηγορία επεμβάσεων ειναι (βουβωνοκηλη, βιοψια ογκιδιων,αιμορροιδοπηξια)μεσαίας διάρκειας και βαρύτητας Οι επεμβάσεις αυτές μπορεί να πραγματοποιηθούν με δύο τρόπους: ή με τοπική αναισθησία και βαθύ sedation (υπνοχάλαση) ή με ελαφρά γενική αναισθησία. Για το ποια μέθοδο θα επιλέξουμε εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως είναι η επιθυμία του ασθενούς, γενική κατάσταση του ασθενούς, ιδιαιτερότητες της επέμβασης. Σαν γνώμονα για την επιλογή της μεθόδου λαμβάνουμε υπ όψιν πρωτίστως την ΑΣΦΑΛΕΙΑ του ασθενούς. Σε οποιαδήποτε περίπτωση όμως (και με την μια και με την άλλη μέθοδο) ο ασθενής είναι σε θέση να φύγει από το νοσοκομείο την ίδια μέρα της εγχείρησης. Εκείνο που πρέπει να διευκρινιστεί είναι ότι ο ασθενής δεν ταλαιπωρείται και σε καμία περίπτωση δεν κινδυνεύει η ζωή του, ο δε μετεγχειρητικός πόνος και εμετός με την χορήγηση ειδικής φαρμακευτικής αγωγής έχει μηδενισθεί..

ΙΙΙ. Η Τρίτη κατηγορία επεμβάσεων (μαστεκτομη, αύξηση μαστων, χολοκυστεκτομη) για τις οποίες η χορήγηση γενικής αναισθησίας και η παραμονή ενός 24ώρου στο νοσοκομείο θεωρούνται απαραίτητα για την ασφάλεια του ασθενούς και το άριστο αποτέλεσμα της επέμβασης. Και στις περιπτώσεις αυτές όμως η χρήση σύγχρονων τεχνικών αναισθησίας (π.χ Λαρυγγική μάσκα αντί για τραχειοσωλήνα) και σύγχρονων αναισθητικών φαρμάκων μας εξασφαλίζει τα εξής:
Πλήρη αμνησία του ασθενούς (δεν θυμάται τίποτα)..
100% Ασφάλεια (πλήρες διεγχειρητικό monitoring) όλων των ζωτικών λειτουργιών.
Δυνατότητα στο χειρουργό να πετύχει το καλύτερο χειρουργικό αποτέλεσμα.
Έλλειψη μετεγχειρητικού πόνου και εμετού.
Λήψη τροφών τις απογευματινές ώρες της εγχείρησης.
Κινητοποίηση την ίδια μέρα.
Εξοδο από το νοσοκομείο την επόμενη το πρωί.
Πρέπει να λάβει κανείς υπ όψιν του την ασφάλεια του ασθενούς και την καλή έκβαση της επέμβασης και θα πρέπει να πείσει τον ασθενή ότι ορισμένες επεμβάσεις είναι προτιμότερο να γίνουν με γενική αναισθησία. Το να κάνεις μια βαριά επέμβαση διάρκειας τριών ωρών (π.χ κοιλιοπλαστική) με μέθη και τοπική θεωρούμε ότι α) θέτεις σε κίνδυνο της ζωή του ασθενούς και β) το αισθητικό αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι το αναμενόμενο. Γ) Αν ο ασθενής βγει από το νοσοκομείο αμέσως μετά την εγχείρηση ο κίνδυνος επιπλοκών (αιμορραγία εμετοί – λιποθυμία|) είναι μεγάλος.

Γιατί φοβάται ο κόσμος την αναισθησία πιο πολύ από ότι την εγχείρηση?

Τον χειρουργό τον γνωρίζουν, έχουν έλθει σε επαφή μαζί του πριν από το χειρουργείο ενώ η επαφή με τον αναισθησιολόγο γίνεται την μέρα της εγχείρησης
Ο άγνωστος κόσμος της αναισθησίας.
Λειτουργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης διότι γνωρίζουν ότι για ένα χρονικό διάστημα θα έχουν απώλεια των αισθήσεων και της επαφής με το περιβάλλον και θα εξαρτώνται από κάποιο άλλο άτομο που δεν γνωρίζουν (τον αναισθησιολόγο).
Πολλοί έχουν άσχημες εμπειρίες από προηγηθείσες αναισθησίες.
Η μεγάλη προβολή τα τελευταία χρόνια απο τα ΜΜΕ δυσάρεστων ιατρικών συμβάντων κατά την αναισθησία.
Γιατί δεν πρέπει να φοβάται ο κόσμος? Τι είναι ασφαλές και τι όχι?

Σήμερα με τα μέσα που διαθέτουμε και την εξέλιξη της αναισθησιολογίας, της φαρμακολογίας και του Monitoring, για ένα υγιές άτομο που έρχεται να υποβληθεί σε μια πλαστική επέμβαση ο κίνδυνος να συμβεί οτιδήποτε είναι μηδαμινή. Για να συμβεί κάτι κακό στον ασθενή πρέπει ο αναισθησιολόγος όχι μόνο να κάνει ορισμένες παραλείψεις και λάθη, αλλά πρέπει να κάνει επανειλημμένες προσπάθειες για το κακό. Αυτό συμβαίνει διότι έχουν εξελιχθεί πολύ προς το ασφαλέστερο τα φάρμακα και οι τεχνικές της αναισθησίας καθώς και η διεγχειρητική παρακολούθηση του ασθενούς. Κατά την διάρκεια της αναισθησίας έχουμε συνεχή παρακολούθηση όλων των ζωτικών λειτουργικών (καρδιακή και αναπνευστική λειτουργία, οξυγόνωση εγκεφάλου, μυοχάλαση κλπ.). Έχουμε συνεχή καταγραφή περισσοτέρων από 20 παραμέτρων λειτουργίας του οργανισμού. Ετσι οποιαδήποτε μεταβολή γίνεται αμέσως αντιληπτή εν τη γενέση της και αποκαθίσταται.

Ενθεματα συνεκτικης σιλικονης. Trend or recommend?

Αυτό που διακρίνει τα Cohesive είναι ότι αποτελούνται από συμπαγή σιλικόνη ενώ παράλληλα είναι μαλακά. Εάν ένα Cohesive ένθεμα το κόψουμε με ένα ψαλίδι ή ένα νυστέρι τότε θα δούμε ότι δεν χύνεται αλλά συνεχίζει να διατηρεί το σχήμα του. Η λέξη Cohesive σημαίνει σταθερό, αυτό δηλαδή που διατηρεί το σχήμα του μέσα στο στήθος της γυναίκας και επιπλέον δεν διπλώνουν ενώ η διάρκεια τους είναι μεγάλη.
Πλεονεκτήματα των Cohesive Gel ενθεμάτων
Η εμπειρία μας είναι από το 2003 και μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ευχαριστημένοι από την εικόνα του στήθους αλλά και την πορεία των στο να διατηρούν το αποτέλεσμα αλλά και το σχήμα του νέου στήθους στην αυξητική των μαστών.
Σχήμα – Διατηρούν το σχήμα του νέου μαστού στην αυξητική στήθους.
Πτυχές - Δίπλωμα. Το περιεχόμενο είναι συμπαγές όπως είπαμε και δεν μετακινείται από την μια περιοχή στην άλλη μέσα στο ένθεμα οπότε δεν φαίνεται να συμβαίνουν πτυχές του ενθέματος.
Διαφυγή σιλικόνης Δεν συμβαίνει μια και μιλάμε για συμπαγή σιλικόνη που ακόμη και εάν κοπεί με ψαλίδι μένει εκεί που είναι και διατηρεί το σχήμα. Οι μελέτες δείχνουν ότι αντέχουν 150 kg βάρους. Η έλλειψη διαφυγής είναι πολύ σημαντικό για τον θηλασμό μια και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Σχηματισμός κάψας  Φαίνεται ότι τα τραχείας επιφανείας ενθέματα Cohesive που έχουν τοποθετηθεί με την ατραυματική τεχνική μας έχουν ελάχιστη πιθανότητα για σχηματισμό κάψας.

Aυξηση μαστων .Πότε;;;

 Η επέμβαση της αύξησης του μαστού απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα στη διάρκεια της δεκαετίας του 80 .Πράγματι ο αριθμός των γυναικών που υπέστησαν αύξηση μαστού ανήλθε στις 90.000 το 1990 στις Η.Π.Α, και έκτοτε ο αριθμός αυξάνει κατά 30%-40% κάθε χρόνο . Το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα , όπου ο  Η επέμβαση της αύξησης του μαστού απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα στη διάρκεια της δεκαετίας του 80 .Πράγματι ο αριθμός των γυναικών που υπέστησαν αύξηση μαστού ανήλθε στις 90.000 το 1990 στις Η.Π.Α, και έκτοτε ο αριθμός αυξάνει κατά 30%-40% κάθε χρόνο . Το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα , όπου ο αριθμός των γυναικών που προσέρχονται στους πλαστικούς χειρουργούς για αύξηση μαστών αυξάνεται κάθε χρόνο.
Πότε μια γυναίκα είναι υποψήφια για την επέμβαση
 Η πρώτη ένδειξη για την επέμβαση της αύξησης του μαστού είναι ο μικρός μαστός (ανεπαρκής όγκος μαστού) . Αυτή η υποπλασία,όπως λέγεται, μπορεί να είναι είτε το αποτέλεσμα μιας ελλειπούς ανάπτυξης είτε να είναι το αποτέλεσμα μιας εκφυλιστικής διαδικασίας. Η τελευταία εμφανίζεται σαν πτώση του μαστού ή ψευδοπτώση (άδειος η ξεφούσκωτος μαστός). Η αύξηση του μαστού με το κατάλληλο μεγέθους ένθεμα διορθώνει τη πλειονότητα των περιπτώσεων, εκτός και αν υπάρχει μεγάλου βαθμού πτώση (2ου-3ου βαθμού) οπότε ίσως απαιτηθεί και ανόρθωση του μαστού μαζί με την αύξηση, για να φθάσουμε σε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Η δεύτερη ένδειξη για την επέμβαση αποτελεί συνέχεια της πρώτης μια και αφορά τη ψυχολογία μιας νεαρής κοπέλας η μιας μεγαλύτερης σε ηλικία γυναίκας με μικρό και υποπλαστικό μαστό. Γυναίκες που θέλουν να κάνουν αύξηση των μαστών τους νιώθουν οτι το στήθος τους είναι λίγο και έχουν αμφιβολίες για τη θηλυκότητα τους. Αυτό τις οδηγεί πολλές φορές σε έλλειψη αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης . Κάποιες επίσης νιώθουν οτι αυτή η διαταραχή να αποτελεί εμπόδιο στην ερωτική τους ζωή. Είναι εντυπωσιακό πως αλλάζει μετα την εγχείρηση η όλη συμπεριφορά τους και οι σχέσεις με το περιβάλλον η το σύντροφο τους

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΜΑΣΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ
Δυστυχως ο ΚΜ εμφανιζεται πολυ σπανια και στους ανδρες, ξεκινοντας απο υπολειματα αδενικου ιστου. Μετα την εφηβεια, τα λιγοστα και ατροφικα λοβια του μαστικου αδενα του αγοριου εκφυλιζονται, αλλα παραμενουν τμηματα των εκφορητικων πορων τα οποια σπανιοτατα ευτυχως και υπο συνοδευτικες παθολογικες και ''οιστρογονικες'' καταστασεις μπορει να αποτελεσουν εστιες καρκινογενεσης.
* περιπου 1300 περιπτωσεις ανδρικου ΚΜ ανακαλυπτονται στις ΗΠΑ ετησιως, οι Αφροαμερικανοι ειναι πιο συχνα ΄΄ατυχοι΄'' συγκριτικα με τους λευκους με μεσο ορο ηλικιας εμφανισης τα 65 ετη.
* Αποτελει το 0,7% ολων των περιπτωσεων καρκινου μαστου. Περιεργως, ο ανδρικος ΚΜ αντιστοιχει στο 3-10% ολων των ΚΜ στους πληθυσμους που κατοικουν σε ορισμενες περιοχες νοτια της ερημου Σαχαρας στην Αφρικη
* Στους προδιαθεσικους παραγοντες αναφερονται η κρυψορχια, η συγγενης βουβωνοκηλη, η κιρρωση του ηπατος, τα υψηλα επιπεδα οιστρογονων, η γυνικομαστια, το συνδρομο Κlinefelter (χρωμοσωμικη ανωμαλια ΧΧΥ), η εργασια σε ηλεκτροφορα δικτυα(?)
* Ο ανδρικος ΚΜ παρουσιαζεται πιο συχνα αριστερα, σε μεγαλυτερη ηλικια και σε πιο προχωρημενο σταδιο απο οτι στις γυναικες. 90% ψηλαφαται ανωδυνη μαζα, 20% υπαρχουν μεταβολες στην θηλη, 14% εχουν εκκριμα απο την θηλη, 4% αισθανονται πονο και 3% εχουν εκδηλη μεταστατικη νοσο. Σκληροτητα, ασυμμετρια, εξελκωση καθηλωση των ιστων πρεπει να υποκινουν την υποψια για ΚΜ.
* Η διαγνωση γινεται κλασικα με μαστογραφια, υπερηχογραφια και κυτταρολογικη-ιστολογικη εξεταση.
* 5-10% ειναι μη-διηθητικο καρκινωμα των πορων
90% ειναι διηθητικο αδενοκαρκινωμα που ξεκινα απο τους εκφορητικους γαλακτοφορους πορους, αφου συνηθως λειπουν τα κυτταρα των τελικων αδενικων λοβιων.80% εχουν οιστρογονικους υποδοχεις και 50% ανδρογονικους υποδοχεις, κατι που εχει σημασια για την μετεγχειρητικη ενδικρινικη θεραπεια.
* Η χειρουργικη θεραπεια πρεπει να ειναι πιο ριζικη και εκτεταμενη συγκριτικα με τισ γυναικες στις οποιες πολλες φορες ειναι αρκετη η περιορισμενη εκτομη του ογκου. Η καλυτερη εγχειρηση εναι η ολικη μαστεκτομη με αφαιρεση των μασχαλιαιων λεμφαδενων.
* Η χημειοθεραπεια και η ακτινοθεραπεια εφαρμοζονται οπως και στις γυναικες. Πιθανως να χρειαζεται ορχεκτομη σε ηλικιωμενους ασθενεις με θετικους ανδρογονικους υποδοχεις. Ενδοκρινικος χειρισμος γινεται με ταμοξιφενη ενω οι αναστολεις αρωματασης δεν εχουν θεση στην θεραπεια.
* Ασθενεις με ογκο 2cm και χωρις μετασταση εχουν διπλασια πιθανοτητα για υποτροπη της νοσου συγκριτικα με τις αντιστοιχες γυναικες. Γενικα, η προγνωση των ανδρων με ΚΜ ειναι κατα 10-20% χειροτερη λογω ισως της καθυστερημενης διαγνωσης και τησ επιθετικοτητας του ογκου.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΓΙΑ THN ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟY
# 15% των ασθενων εχουν ενα τουλαχιστον συγγενη πρωτου βαθμου (δηλαδη μητερα, αδελφη, κορη) με ΚΜ στην οικογενεια τους.
# Αν υπαρχει ιστορικο Κ\Μ στην μητερα, αδελφη, κορη μιας γυναικας, διπλασιαζεται ο κινδυνος να εμφανιστει ο ΚΜ στην γυναικα αυτη.
# Αν δυο συγγενεις 1ου βαθμου εχουν ΚΜ, η πιθανοτητα να εμφανιστει η νόσος στην ιδια οικογενεια ειναι 25%-36% ή αλλιως αυξανεται 4-6 φορες και φθανει το 50%, αν μια απο τις δυο αρρωστες ειχε αμφοτεροπλευρη νοσο σε ηλικια <45 ετη. ΣΕ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΓΕΝΗ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ που προκαλείται απο σποραδικές μεταλλάξεις ογκογονιδιων σ Ο ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΜΑΣΤΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΚΑΘΕΤΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΕΝΤΡΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΑΥΤΟΣΩΜΙΚΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΤΥΠΟ, ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ BRCA1 ΚΑΙ BRCA2. # κατα 50% ο ΚλΚΜ προερχεται απο την οικογενεια του πατερα # ειναι συνηθως αμφοτεροπλευρος και παρουσιαζεται σε ηλικιες <45 ετη # τα γονιδια BRCA ειναι ογκοκατασταλτικα, εκφραζουν πρωτεινες που συμμετεχουν στην επιδιορθωση του αλλοιωμενου DNA, συνεπως μεταλλαξεις (ως 2000 καταγραμμενες) των γονιδιων αυτων οδηγουν σε αυξημενη πιθανοτητα εκδηλωσης καρκινου του μαστου και των ωοθηκων. # Η πιθανοτητα εμφανισης ΚΜ στην διαρκεια ζωης ενος ατομου με μεταλλαξη (=θετικο) BRCΑ1 ειναι 50-80% και με θετικο BRCA2 ειναι 40-70%. Στο μισο αυτων των ποσοστων ειναι οι πιθανοτητες εκδηλωσης καρκινου ωοθηκων(40% για θετικο BRCA1 και 20% για θετικο BRCA2. # Για να χαρακτηρισουμε εναν ΚΜ ως κληρονομικο πρεπει στην ληψη του οικογενειακου ιστορικου να περιλαμβανονται οι ακολουθες πληροφοριες: 1) Ηλικια εμφανισης Του ΚΜ (<45 ετη, η μικρη ηλικια εμφανισης ειναι πιο σημαντικη απο τον αριθμο των αρρωστων στην οικογενεια) 2) Ο αριθμος των νοσουντων μελων στην οικογενεια (>2, με συμετοχη προγενεστερων γενεων)
3) Ιστορικο ΚΜ στην οικογενεια το πατερα
4) Ιστορικο καρκινου των ωοθηκων
5) Θετικο BRCA τεστ στα μελη δυο διαδοχικων οικογενειων