Δρ Βαιος Αγγελοπουλος χειρουργός μαστού - Μαστολόγος

Δρ Βαιος Αγγελοπουλος, Γενικός Χειρουργος, Χειρουργος Μαστου-Μαστολόγος

Δρ Βαιος Αγγελοπουλος Γενικός Χειρουργος,
Μαστολόγος -Χειρουργος Μαστου
Aσκω την ιατρική στην Θεσσαλονίκη στην ΒΙΟΚΛΙΝΙΚΗ και στο Τμήμα Μαστου ΓΕΝΕΣΙΣ-EUROMEDICA Θεσσαλονίκης . Ειμαι Διδάκτωρ Ιατρικής Αριστοτελειου Πανεπιστημιου Θεσσαλονίκης στον τομέα της χειρουργικής Ογκολογιας με την έρευνα μου για το μελανωμα του δέρματος. Παρακολουθω και εφαρμοζω τις νεοτερες εξελιξεις στην ογκολογικη και αισθητικη χειρουργικη του μαστού παντα με σεβασμο στις οδηγιες των διεθνων ιατρικων οργανισμων. Αντικείμενα της ειδικότητας μου που παραλληλα υπηρετώ: *Αντιμετώπιση καλοηθων παθήσεων του μαστου. *Ογκολογικη και επανορθωτικη χειρουργική του μαστου *Αυξητική στηθους, *Λαπαροσκοπικη χειρουργική, *Θεραπεία αιμορροιδων με την τεχνική Longo, *Ογκολογικη χειρουργική, αντιμετώπιση του μελανωματος και άλλων καρκίνων του δέρματος, *Βιοψια του φρουρού λεμφαδενα, *Χειρουργική του Θυρεοειδους.
Επικοινωνία
Ιατρειο Μαστου ΒΙΟΚΛΙΝΙΚΗ τηλ 2310372600
Τηλ αμεσης επικοινωνιας 2310261200, 6944557170
E-mail: drakisangel@gmail.com
facebook profile: Δρ Βαιος Αγγελοπουλος

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Τι είναι η ψυχή

     Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης δίνοντας τον ορισμό της ψυχής λέγει ότι είναι ουσία κτιστή, ζώσα, νοερά, μεταδίδουσα στο οργανικό και αισθητικό σώμα ζωτική δύναμη και αντιληπτική των αισθητών, έως ότου βέβαια παραμένει το σώμα στην ζωή1. Η ψυχή εισάγει ζωτική δύναμη στον σωματικό οργανισμό για την ενέργεια των αισθήσεων2. Αυτό σημαίνει ότι το σώμα κινείται από την δύναμη και την ενέργεια της ψυχής. Έτσι η ψυχή είναι κτιστή, γενητή. Δημιουργημένη από τον Θεό, είναι νοερά και ζώσα ουσία, πού μεταδίδει την ζωή στο σώμα, έως ότου διατηρείται η ενότητα ψυχής και σώματος, με την βοήθεια και ενέργεια του Θεού. Έναν ολοκληρωμένο ορισμό για την ψυχή μας δίνει ο όσιος Νικήτας Στηθάτος. Γράφει: «Ουσία δε ψυχής εστίν, ως και άλλοις πεφιλοσόφηται κάλλιστα, απλή, ασώματος, ζώσα, αθάνατος, αόρατος, σωματικοις οφθαλμοίς μηδαμώς θεωρούμενη, λογική τε και νοερά, ασχημάτιστος, οργανικώ κεχρημένη σώματι και παρεκτική τούτω ζωής κινήσεως, αυξήσεως, αισθήσεως και γεννήσεως, νουν έχουσα μέρος αυτής το καθαρώτατον, πατέρα και προβολέα του λόγου, αυτεξούσιος φύσει, θελητική τε και ενεργητική και τρεπτή ήτοι εθελότρεπτος, ότι και κτιστή»3.

       Ο ορισμός αυτός φανερώνει μερικές αλήθειες. Κατ' αρχάς ότι η ψυχή είναι κτιστή, δημιουργημένη από τον Θεό, και αυτό φαίνεται από το ότι είναι εθελότρεπτη, αυτεξούσια, έχει την δυνατότητα της επιλογής καλού και κακού. Η δυνατότητα της επιλογής, πού συνιστά το λεγόμενο γνωμικό θέλημα, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της κτιστότητος, γι' αυτό και συνιστά την ατέλεια της φύσεως, εν σχέσει με το άκτιστο τον Θεό. Έπειτα παρουσιάζεται εδώ η οντολογία της ψυχής. Πραγματικά, η ψυχή είναι αόρατη στους σωματικούς οφθαλμούς, ασώματη και απλή. Δεν μπορεί κανείς με σωματικούς οφθαλμούς να δη την ψυχή, πού σημαίνει ότι είναι νοερά, και εν σχέσει με το σώμα είναι απλή.

      ΤΟ σώμα του ανθρώπου είναι σύνθετο, αποτελούμενο από διάφορα στοιχεία, ήτοι νερό, αέρα, χώμα και φωτιά, όπως υποστήριζαν και οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Γι' αυτό, το σώμα μετά την έξοδο της ψυχής από αυτό διαλύεται ατά στοιχεία από τα οποία συγκροτήθηκε. Η ψυχή είναι απλή, δηλαδή δεν αποτελείται από διάφορα στοιχεία, γι' αυτό και δεν διαλύεται μετά την έξοδο της από το σώμα. Η ψυχή, καίτοι είναι μία και αδιαίρετη, εν τούτοις είναι πολυδύναμη, έχει πολλές δυνάμεις. Ο νους είναι το καθαρότατο μέρος της ψυχής και προβολεύς του λόγου. Γι' αυτό και η ψυχή είναι λογική και νοερά. Λόγω των δυνάμεων και ενεργειών της η ψυχή δίνει ζωή, κίνηση, αίσθηση και ενέργεια στο σώμα. Γι' αυτό και το σώμα συγκροτείται και συγκρατείται από την ψυχή. Το σώμα δεν εμπεριέχει απλώς την ψυχή, δηλαδή το σώμα δεν είναι η φυλακή της ψυχής, όπως έλεγαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι, αλλά η ψυχή ζωοποιεί και συγκρατεί το σώμα του ανθρώπου. Γι' αυτό και μόλις αποχωρίζεται με την βούληση του Θεού από το σώμα, τότε το σώμα πεθαίνει, διαλύεται.

1 σχόλιο:

  1. Τά ταμπού κάποτε λειτουργοῦσαν ὡς ἕνα εἶδος ἀναγκαστικῆς ἄσκησης. Οἱ ἄνθρωποι μάθαιναν νά ἀσκοῦν καί νά ἐλέγχουν τά πάθη τους, διότι τό ἐπέβαλε ἡ κοινωνία καί ὁ παραδοσιακός τρόπος ζωῆς. Ἔμπαιναν στόν γάμο γυμνασμένοι καί ἱκανοί νά συγκρατοῦν τίς ἄτακτες ὁρμές τους. Κάποιες παραδεδομένες ἀρχές, ὅπως ὁ σεβασμός, ἡ ντροπή,  ἡ χειρωνακτική ἐργασία, τά ἤθη καί τά ἔθιμα κρατοῦσαν τίς οἰκογένειες σέ μία ἰσορροπία καί ἁρμονία.




    Σήμερα, στή... μετα-ταμπουική ἐποχή μας, στήν ἐποχή τοῦ πανσεξουαλισμοῦ, καμία κοινωνική δύναμη δέν μπορεῖ νά φρενάρει τίς ἀχαλίνωτες ὁρμές. Ζοῦμε τό ἀνεξέλεγκτο τῶν παθῶν. Ἀσυγκράτητοι καί συχνά πληγωμένοι προσερχόμαστε στόν γάμο, δηλαδή, στό στένεμα πού ἐπιτάσσει ἡ οἰκογενειακή ζωή. Μέ αὐτούς τούς ρυθμούς προδιαγράφουμε τήν καταδίκη μας. Ἄν δέν ἐγκολπωθοῦμε τόν θεληματικό πλέον ἀσκητισμό, ἀργά ἤ γρήγορα, θά γκρεμίσουμε τίς στενωπούς τῆς οἰκογένειας σέ μία ἀναζήτηση πολυτάραχων ἐμπειριῶν.
    Τώρα πού καταργήθηκαν οἱ γήινες ἀντιστάσεις μόνο σέ οὐράνιες ἐπεμβάσεις ἐλπίζουμε. Διαφορετικά, οἱ διαρρηγμένες καί «τσακισμένες» σχέσεις θά ἀλληλοδιαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλη μέ ἀποτέλεσμα νά πληγώνονται ἀνεπανόρθωτα οἱ ψυχές μας. Ὅταν κάποιος εἶναι ἐπιρρεπής στό ἀλκοόλ, δέν θεραπεύεται ἄν τόν συνοδεύσεις σέ μία ταβέρνα. Ἐκεῖ θά φουντώσει τό πάθος, θά ἀναζωπυρωθεῖ ἡ δίψα του γι' αὐτό. Ἀντιστοίχως, ὅταν κάποιος δέν μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ στό ἄλλο φύλο κάι ἱκανοποιεῖ δίχως ἀναβολή τίς ὁρμές του, αὐτές δέν μειώνονται μέσα στόν γάμο ἀλλά αὐξάνονται. Ζώντας ἔτσι, εἶναι φύσει ἀδύνατον νά φρενάρει καί νά κορέσει τήν ὁρμή του. Θά ἀναζητᾶ κι ἄλλες διεξόδους.
    Τό πάθος, ὅταν δέν ἐλέγχεται, διεκδικεῖ μανιωδῶς ὅλο καί περισσότερο χῶρο, βαθύτερη ἱκανοποίηση. Εἶναι ἀπό τή φύση του ἀκόρεστο καί ἀχόρταγο.
    Ἡ ἀσκητική τῆς Ἐκκλησίας, κατευθύνοντας τήν ὁρμή μας πρός τόν Θεό καί τόν πάσχοντα συνάνθρωπο, τήν ἐξυγιαίνει. Σέ χώρους ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς ἡ οἰκογένεια λειτουργεῖ ἀγαπητικά καί θεραπευτικά, δημιουργικά καί λυτρωτικά γιά τά μέλη της. Σήμερα, πού τόν πόθο μας τόν στρέψαμε σέ χώρους ἰδιοτέλειας, ζοῦμε τό δράμα τῶν παράλληλων σχέσεων, τῶν  ὁμόφυλων σχέσεων, τῶν χωρισμένων γονέων, τῶν πληγωμένων παιδιῶν. Εἶναι ἀναμενόμενο. Ἕνας ἐμπαθής πού μπαίνει στόν γάμο, μοιάζει μέ τόν ἀλκοολικό πού μπαίνει στήν ταβέρνα.
    Ἡ ἄσκηση καί ἡ ἐκγύμναση τῆς θέλησης ἀπό τά παιδικά χρόνια μέ στροφή πρός τόν Θεό μπορεῖ νά μᾶς βγάλει ἀπό τή συμφορά τῆς ἐποχῆς. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἱκανοποιεῖ τά πάθη, γίνεται πιό ἀπαιτητικός καί ἰδιότροπος. Ὅταν πεινᾶς πολύ, ὅλα τά φαγητά σέ συγκινοῦν καί τά τρῶς μέ ὄρεξη. Ὅταν ὅμως ζεῖς μέσα στήν τρυφή τῶν πολυπληθῶν φαγητῶν, τότε ἤ θά μπουχτήσεις καί θά τρῶς πιό ὑγιεινά ἤ θά ἀναζητᾶς διακαῶς ἄλλες παράξενες ποικιλίες....
    Τό ἀσκητκό φρόνημα ἴσως σώσει τήν κατάσταση. Ὅμως, ἄς μή γελιόμαστε. Δέ γυρίζει εὔκολα πίσω τό ρεῦμα τοῦ ποταμοῦ. Ἡ μόνη λύση εἶναι ἡ ἐπιβλητική παρέμβαση τοῦ Θεοῦ. Ἄς εὐχηθοῦμε λοιπόν νά εἶναι εὐμενής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή